Auto zastępcze z OC sprawcy – co mówi Sąd Najwyższy?

Przez lata ubezpieczyciele zwracali koszty najmu auta zastępczego głównie firmom, a osobom prywatnym odmawiali, twierdząc, że mogą korzystać z komunikacji publicznej. Spór rozstrzygnął Sąd Najwyższy.

Uchwała z 2011 roku: auto zastępcze także dla osoby prywatnej

W uchwale siedmiu sędziów z 17 listopada 2011 r. (III CZP 5/11) Sąd Najwyższy uznał, że odpowiedzialność ubezpieczyciela z OC sprawcy obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego – również wtedy, gdy poszkodowany nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie trzeba przy tym wykazywać, że nie dało się skorzystać z komunikacji zbiorowej.

Uchwała z 2017 roku: uwaga na ofertę ubezpieczyciela

W uchwale z 24 sierpnia 2017 r. (III CZP 20/17) Sąd Najwyższy doprecyzował, że jeśli ubezpieczyciel zaproponował poszkodowanemu auto zastępcze, a ten wynajął droższe na własną rękę, to różnicę w kosztach otrzyma tylko wtedy, gdy wyższy wydatek był celowy i ekonomicznie uzasadniony. W praktyce warto więc najpierw zapytać ubezpieczyciela sprawcy o jego propozycję.

O czym pamiętać w praktyce?

• Auto zastępcze przysługuje z OC sprawcy – czyli gdy nie Ty zawiniłeś.
• Klasa pojazdu powinna odpowiadać uszkodzonemu samochodowi.
• Zwrot obejmuje uzasadniony czas: naprawy albo – przy szkodzie całkowitej – czas potrzebny na zakup innego auta.
• Zwracane są wydatki faktycznie poniesione – potrzebna jest umowa najmu i faktura.
• Ubezpieczyciel może pomniejszyć zwrot o koszty, których w tym czasie nie ponosiłeś, np. paliwa do własnego auta.